[งานวัฒนธรรม] / อินุอิ ซากิ
ซากิ: “แวะมาที่ร้านเมดคาเฟ่หน่อยสิ”
มาซายะ: “……อินุอิ!?”
ผมตรวจดูห้องเรียนโดยไม่รู้ตัว ตอนแรกนึกว่ามาผิดห้อง แต่ไม่ผิดแน่ ที่นี่คือห้องเรียนของผม
ซากิ: “ฮินาตะ มาซายะ แวะมาร้านเมดคาเฟ่ไหม”
มาซายะ: “ทำไมอินุอิถึงมาอยู่ที่นี่ได้ อีกอย่าง ชุดนี้มัน……”
มิซากิ: “เหมาะไปเลยใช่มั้ยล่ะ-!”
มาซายะ: “……ฝีมือเธอเองเหรอ”
มิซากิที่สวมชุดเมดรูปแบบเดียวกันโผล่หน้ามาจากห้องเรียนอย่างฉับพลัน
มาซายะ: “อย่าบอกนะว่าเธอบังคับให้อินุอิสวมชุดนี้”
ซากิ: “เปล่า ฉันเป็นคนขอยืมชุดนี้เอง การที่มาช่วยงานก็เป็นความตั้งใจของฉันเช่นกัน”
มิซากิ: “ใช่แล้ว ไม่ใช่ความผิดของฉันน้า~ ฉันเห็นคุณอินุอิทำท่าทางสนอกสนใจ ก็เลยถามว่าลองใส่ดูไหม เจ้าตัวตอบว่าอยากลองใส่”
มาซายะ: “งั้นเหรอ……ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร”
เอาเถอะ คนอย่างอินุอิเนี่ย ถ้าโดนบังคับให้สวมชุดเมดก็คงต่อต้านแหงๆ ดูเหมือนว่าอินุอิเป็นคนอยากลองสวมชุดเอง จะเข้าไปเจ้ากี้เจ้าการก็คงไม่ดีนัก
มาซายะ: “จะว่าไป ทำไมอินุอิถึงมาที่งานวัฒนธรรมของโรงเรียนนี้”
ซากิ: “อาสึกะชวนฉัน ฉันก็เลยมาเที่ยวเล่นที่นี่ด้วยกันกับอิรินาสองคน”
มาซายะ: “เข้าใจแล้ว……ว่าแต่ คุณอิรินาอยู่ไหนล่ะ”
ซากิ: “เธอบอกว่ามีการแสดงที่น่าสนใจก็เลยไปดู ตอนนี้กำลังแยกกันอยู่”
สรุปว่าอิรินายังไม่รู้ว่าอินุอิมาช่วยงานด้วยการสวมชุดเมดเรียกแขก ……อืม แม้เจ้าตัวจะบอกว่าอยากใส่เองก็เถอะ จะมีปัญหาอะไรไหมเนี่ย
มาซายะ: “ถ้าคุณอิรินารู้เข้า คงตกใจน่าดูเชียว……”
ซากิ: “เหรอ?”
มิซากิ: “ก็จริงอยู่นะ……แต่ว่า ไหนๆ ก็แวะมาเที่ยวเล่นทั้งที ถ้าไม่สนุกก็เสียเปล่าแย่เลยนะซิ”
มาซายะ: “พูดอีกก็ถูกอีก”
มิซากิ: “ด้วยเหตุนี้! คุณอินุอิ นอกจากยืนเรียกแขก ลองมาทำงานเสิร์ฟอาหารหน่อยมั้ย”
ซากิ: “เสริฟอาหาร?”
มิซากิ: “ใช่แล้ว! ไม่ใช่งานที่ยากเย็นอะไร แค่ยกน้ำชาหรืออะไรทำนองนี้อยู่ข้างในห้องเรียน”
มาซายะ: “ดะ… เดี๋ยวสิ มิซากิ……”
ซากิ: “……ฉันอยากลอง”
มาซายะ: “!?”
มิซากิ: “เย้ ต้องแบบนี้สิ! ถ้างั้น มาซายะเป็นลูกค้า ไม่สิ เป็นนายท่านของคุณอินุอิละกัน!”
ดวงตาของมิซากิเป็นประกายวิ้งวับ เธอลากอินุอิกลับไปที่ห้องเรียน การห้ามปรามมิซากิในสภาพเช่นนี้ถือเป็นเรื่องยากที่สุดจนแทบจะเป็นไปไม่ได้ ฉะนั้นผมจึงล้มเลิกความพยายามและเดินเข้าไปในห้องเรียนตามทั้งสองคน
ผมนั่งตรงที่นั่งว่าง รอการกลับมาของอินุอิ สักพักเมนูอาหารก็มาอยู่ที่มือผม
ซากิ: “……”
มิซากิ: “นี่ ทำตามที่ฉันบอกซะสิ! ไม่พูดไม่ได้น้า~”
ซากิ: “……เข้าใจแล้ว”
อินุอิจดจ้องมาที่ผมราวกับจะบอกว่าเตรียมตัวเตรียมใจได้แล้ว
ซากิ: “ยะ……ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ นายท่าน”
อินุอิกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับ เนื่องจากผมเคยเห็นเธอแค่เฉพาะตอนที่แข่งกีฬา FC การได้เห็นเธอเป็น “เมด” สุดแสนน่ารักนั้นถือเป็นเรื่องสดใหม่
บางที ผมอาจจะรู้จักตัวเธออีกด้านหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนก็เป็นได้!?
ซากิ: “……หน้าแดงอยู่นะ เป็นอะไรหรือเปล่า”
มาซายะ: “อ๊ะ อา! ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”
ซากิ: “เหรอ ถ้างั้น นายท่านจะรับอะไรดีคะ”
ผมสั่งอุด้ง แม้จะเขินอายที่ได้เห็นอินุอิในชุดเมดขยันขันแข็งมากกว่าที่คิดไว้ก็ตาม พออินุอิได้ยินรายการอาหารที่ผมสั่ง เธอก็ตอบกลับด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใสว่า “รับทราบค่ะ นายท่าน”