[ลูกแก้ว] / คุราชินะ อาสึกะ
อาสึกะ: “เห้อ…… การฝึกซ้อมวันนี้ยากจัง อย่างที่คิดไว้ ต้องฟิตร่างกายยิ่งกว่านี้ค่ะ”
มาซายะ: “ก็จริงอยู่ แต่ว่าวันนี้อาสึกะพยายามได้ดีมากเลย”
อาสึกะ: “แน่นอน ฉันไม่มีทางแพ้หรอก! อีกอย่าง ด้วยความพยายาม โค้ชก็เลยให้รามูเนะฉันด้วยล่ะ ลัคกี้!”
อาสึกะกระดกขวดรามูเนะขึ้นดื่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมดื่มรามูเนะที่เหลืออยู่ เมื่อดื่มเสร็จก็มองไปยังฟากฝั่งทะเล แม้จะสิ้นสุดการฝึกไปแล้วแต่อากาศช่างแจ่มใสจนอยากบินต่ออีก
อาสึกะ: “อืม……”
มาซายะ: “มีอะไรเหรอ”
อาสึกะ: “ดูเหมือนว่าจะเอาลูกแก้วออกมาจากขวดได้ แต่ฉันเอาลูกแก้วออกมาไม่ได้ค่ะ”
มาซายะ: “เข้าใจแล้ว ถ้างั้นเดี๋ยวผมจัดการให้”
อาสึกะ: “ฝากด้วยนะคะ!”
ผมถอดฝาขวดรามูเนะที่รับมาจากอาสึกะ มันแน่นกว่าที่คิดไว้เสียอีก เพราะแบบนี้เด็กผู้หญิงไม่มีทางดึงออกมาได้หรอกมั้ง
มาซายะ: “นี่ไง ลูกแก้วที่อาสึกะอยากได้”
อาสึกะ: “ขอบคุณค่ะ! ว้าว……เป็นประกายระยิบระยับสวยงามมากเลยค่ะ! ดูนี่สิคะ โค้ช!”
มาซายะ: “นะ… นั่นสินะ”
อาสึกะ: “……?”
มาซายะ: “เปล่า ไม่มีอะไร… ว่าแต่อาสึกะจะเอาลูกแก้วกลับบ้านหรือเปล่า”
อาสึกะ: “แน่นอน ฉันตั้งใจว่าจะนำไปตกแต่งห้องค่ะ! เพราะว่าเป็นลูกแก้วที่ได้รับจากโค้ชไงล่ะคะ!”
อาสึกะหยิบลูกแก้วและชูไปทางดวงอาทิตย์ ลูกแก้วที่แสงอาทิตย์ส่องสะท้อนเป็นประกายราวกับผิวน้ำทะเลช่างงดงามเหลือเกิน
แต่ว่า――
มาซายะ: “พวกเราดื่มเสร็จแล้ว ไปที่สถานีแล้วบินกลับกันเถอะ”
อาสึกะ: “ค่ะ! ขอบคุณที่เลี้ยงรามูเนะนะคะ โค้ช!”
สำหรับผมแล้ว รอยยิ้มของอาสึกะส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าลูกแก้ว…… เรื่องนี้คงต้องเก็บเป็นความลับจากอาสึกะ
รามูเนะ (ラムネ) คือน้ำโซดารสมะนาวของญี่ปุ่น จุดเด่นอยู่ที่รูปทรงขวดเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ปากขวดถูกปิดด้วยลูกแก้ว หากต้องการดื่ม ต้องกดจุกด้านบนเพื่อดันลูกแก้วให้ตกลงไปด้านใน
ลูกแก้วจะมีขนาดพอดีกับปากขวด การนำลูกแก้วออกมาจากขวดนั้นต้องใช้ความพยายามพอสมควร (บางคนใช้วิธีทุบขวดให้แตก ยกตัวอย่างเช่นผมเอง 😂)