[ชุดยูกาตะ] / อิจิโนเสะ ริกกะ
มาซายะ: “จะเริ่มจากอันไหนก่อนดี”
ริกกะ: “คือว่า…… เริ่มจากอันนี้ก่อนดีไหมคะ”
มาซายะ: “ดอกไม้ไฟขนาดเล็กเหรอ ริกกะ ระวังอย่าให้โดนไฟนะ”
ริกกะ: “ค่ะ…… ว้าย ประกายไฟแรงกว่าที่คิดไว้อีกค่ะ”
มาซายะ: “นั่นสินะ ถ้างั้น ถึงคิวของผมบ้างแล้ว……”
ดอกไม้ไฟสีชมพูและสีเขียวส่องสว่างเป็นประกายรอบๆ ตัวฉันและคุณมาซายะ ไม่ว่าดอกไม้ไฟอันไหนก็สวยงาม ขณะที่เพลิดเพลินกับการลุ้นว่าอันต่อไปจะเป็นสีอะไร ดอกไม้ไฟที่มีอยู่เพียบก็ค่อยๆ ร่อยหรอ เหลือน้อยลงไปทุกที ตอนนี้เหลือเพียงแค่แพ็คสุดท้ายเท่านั้น อุตส่าห์ได้ใช้ช่วงเวลาอันสนุกสนานที่ไม่ได้มีบ่อยนักกับคุณมาซายะทั้งที การที่จบลงแบบนี้ ช่างเปล่าเปลี่ยวใจเสียจริง……
มาซายะ: “ท้ายที่สุดคือ…… แท่งพลุไฟเย็น*งั้นเหรอ ไฟเย็นเนี่ยให้ความรู้สึกเหมือน “การปิดท้าย” อย่างบอกไม่ถูกเลยนะ”
ริกกะ: “เห็นด้วยค่ะ เมื่อก่อนตอนที่เล่นสนุกกับเพื่อนก็ต้องปิดท้ายด้วยไฟเย็น แข่งกันว่าใครจุดไฟได้นานที่สุด”
มาซายะ: “ถ้างั้นพวกเรามาแข่งกันมั้ย”
ริกกะ: “……จะแข่งกันเหรอ!?”
มาซายะ: “ใช่แล้ว ไหนๆ ก็มีดอกไม้ไฟแล้ว มาสนุกกันให้ถึงตอนจบกันเถอะ”
ริกกะ: “เข้าใจแล้วค่ะ! ถ้างั้น ไฟของใครดับก่อน คนนั้นเป็นฝ่ายแพ้นะคะ”
มาซายะ: “จัดไปตามคำขอ”
ริกกะ: “……ดีล่ะ เริ่มได้ค่ะ!”
ฉันยื่นปลายก้านไฟเย็นเข้าไปใกล้เปลวไฟพร้อมๆ กับคุณมาซายะ ทันใดนั้นเกิดเป็นประกายไฟดังเปาะแปะ เริ่มส่องสว่างอยู่ระหว่างพวกเราสองคน
มาซายะ: “……”
ริกกะ: “……”
ทั้งฉันและคุณมาซายะต่างพยายามอย่างแข็งขันไม่ให้ไฟดับลง เอาจริงเอาจัง ระมัดระวังไม่ให้สติสัมปชัญญะหลุดหายไปจากมือ――……
ริกกะ: “เห้อ รู้อยู่หรอกนะ แต่ยุ่งกับชมรมจนไม่ได้ทำเรื่องที่สมกับเป็นฤดูร้อนเลย”
ริกกะ: “งานเทศกาลดอกไม้ไฟก็ไปไม่ได้ ประเดี๋ยวเดียวก็หมดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว”
ริกกะ: “……”
ริกกะ: “อ๊ะ จริงด้วย!”
ถ้าจำไม่ผิด คุณแม่เคยบอกไว้ว่าได้รับเซ็ตดอกไม้ไฟ ฉันเห็นว่าอีกฟากของหน้าต่างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมีเงาของคนอยู่ จึงเคาะหน้าต่าง
มาซายะ: “ริกกะ?”
ริกกะ: “สวัสดีตอนเย็น คุณมาซายะ ตอนนี้ว่างมั้ย”
มาซายะ: “ว่างนะ ว่าแต่มีอะไรเหรอ?”
ริกกะ: “พอดีว่าฉันมีเซ็ตดอกไม้ไฟหนึ่งชุด…… แบบว่า ถ้าไม่รังเกียจก็อยากให้คุณมาซายะมาเล่นด้วยกันหน่อย……”
ฉันเลื่อนปิดบานหน้าต่างดังครืดๆ ……โล่งอก ในที่สุดก็พูดออกไปแล้ว!
ริกกะ: “……เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เวลาที่จะสบายใจ ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสิ!”
วางดอกไม้ไฟไว้ หยิบชุดยูกาตะออกมาจากตู้เสื้อผ้า
ปีนี้ไม่มีโอกาสได้ใส่เลย ……แต่ถ้าเล่นดอกไม้ไฟก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกเนอะ?
ริกกะ: (……ดีใจจังเลยที่ได้ใส่ชุดยูกาตะ)
คุณมาซายะบอกว่าฉัน “น่ารัก” ซะด้วยสิ การที่ได้ดูดอกไม้ไฟสวยๆ แบบนี้ด้วยกันตามลำพังสองคนเนี่ย ช่างสนุกเหลือเกิน ถ้ามาซายะคิดเช่นนี้ ฉันก็พลอยดีใจไปด้วย แต่ว่า……
มาซายะ: (อืม……)
มาซายะ: (ดูเหมือนไฟจะยังไม่ดับง่ายๆ ทางด้านริกกะก็……)
มาซายะ: “……”
ริกกะ: “……”
ประกายไฟจากแท่งไฟเย็นสว่างจ้า ฉันมองเห็นใบหน้าของคุณมาซายะชัดเจนยิ่งขึ้น
ริกกะ: “ดูสิ ประกายไฟสวยจังเลยนะ คุณมาซายะ”
มาซายะ: “นั่นสินะ ……แต่ว่าริกกะสวยยิ่ง……”
ริกกะ: “เอ๊ะ……”
คุณมาซายะจ้องฉันไม่หยุด ท่ามกลางเสียงของคลื่นทะเลที่ปนไปกับเสียงเปรี๊ยะๆ จากประกายไฟ ฉันไม่อาจกระพริบตา
มาซายะ: “ริกกะ……” ริกกะ: “มะ… มาซายะ……”
ขณะที่คุณมาซายะเรียกชื่อฉัน มือของตัวเองซ้อนทับกับมือของฉัน มือที่กุมไว้อย่างแนบแน่นก็ถูกดึงไป ใบหน้าเข้าใกล้…… หากเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายคงเอนล้มไปทางคุณมาซายะ……
ริกกะ: “อ๊ะ!”
มาซายะ: “เอ๊ะ!?”
ฟุบ! ปลายก้านไฟเย็นที่มาซายะถืออยู่หล่นลงไปบนผืนทราย ฉันตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว
ริกกะ: “ฉะ… ฉันเป็นฝ่ายชนะ!”
ฉันพูดกลบเกลื่อนความลนลาน แม้ว่าก้านไฟเย็นของฉันจะหล่นลงไปอย่างรวดเร็วตอนที่ผละตัวออกจากคุณมาซายะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะห่วงเรื่องนั้น
มาซายะ: “อืม คิดว่าไปได้สวยแท้ๆ แต่ริกกะเก่งกว่า”
ริกกะ: “ใช่แล้ว ฉันไม่มีทางแพ้หรอกค่ะ!”
มาซายะ: “ฮ่าๆๆ”
ริกกะ: “แหะๆ”
มาซายะ: “……”
ริกกะ: “……”
มาซายะ: “……มาทำความสะอาดกันเถอะ ริกกะ รีบกลับหรือเปล่า”
ริกกะ: “ไม่หรอกค่ะ ยังมีเวลาเหลือเฟือ”
มาซายะ: “ถ้างั้น…… เอ่อ พอเก็บข้าวของเสร็จแล้วก็ไปเดินเล่นกันสักหน่อยไหม อุตส่าห์ใส่ชุดยูกาตะทั้งที ถ้าจบเพียงแค่นี้ น่าเสียดายแย่เลยเนอะ”
ริกกะ: “ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ ฉันอยากอยู่ด้วยกันกับคุณมาซายะอีกสักหน่อยค่ะ”
มาซายะ: “…… งั้นเหรอ ถ้างั้น รีบทำความสะอาดกันเถอะ”
ริกกะ: “ได้เลยค่ะ”
คุณมาซายะหยิบตะกร้าขึ้นมา ฉันปัดเม็ดทรายที่ติดอยู่ที่ปลอกแขนของชุดยูกาตะและถือถุงที่เตรียมติดตัวไว้
線香花火 (senkou hanabi) หรือ “ไฟเย็น” เป็นดอกไม้ไฟขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นก้านเหมือนก้านธูป เมื่อจุดไฟที่ปลายด้านเชื้อเพลิงจะทำให้เกิดประกายแสงสีสันสวยงาม
ดอกไม้ไฟชนิดนี้ไม่มีเสียงดัง อีกทั้งสามารถถือไว้กับมือได้ จึงเป็นที่นิยมเล่นกันโดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน