[ไอศครีม] / โทบิซาวะ มิซากิ
หลังสิ้นสุดกิจกรรมชมรม ผมและมิซากิกลับบ้านด้วยกันสองคน ถนนหนทางส่องประกายเจิดจ้า ยังไม่ถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
มิซากิ: “นานๆ ทีเดินกลับบ้านแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ช่วงฝึกซ้อมฉันบินตลอดเวลา วันนี้เลยไม่อยากบินอีกแล้ว!”
มาซายะ: “นั่นสินะ”
มิซากิ: “โธ่ มาซายะยังเย็นชาเหมือนเคยไม่มีเปลี่ยน อีกอย่าง ช่วงฝึกซ้อมของวันนี้ก็เข้มงวดเหลือเกิน~”
มาซายะ: “เธอพยายามได้ดีมาก เร่งความเร็วได้มากขึ้น ถ้าเป็นแบบนี้ ชนะการแข่งครั้งถัดไปได้แน่”
มิซากิ: “แน่นอน! ฉันต้องได้อันดับหนึ่งมาครอง คอยดูได้เลย มาซายะ!”
มิซากิ: “เฮ้อ จะว่าไป ร้อนชะมัด…… เหงื่อไหลทั่วทั้งตัวตั้งแต่ตอนฝึกแล้วล่ะ~”
มิซากิขยับคอเสื้อชุดนักเรียนพึ่บพั่บไปมา
มิซากิ: “การเปลี่ยนชุดฟลายอิ้งสูทนั้นลำบากเอาการ!”
มาซายะ: “เห็นด้วย ต้องถอดชุดตอนที่เหงื่อไหลท่วมตัว ลำบากแย่เลย บางครั้งก็ดึงแขนหรือมือไม่ออก มิซากิเองก็เคยเป็นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”
พอผมพูดเช่นนั้น มิซากิทำสีหน้าราวกับนึกอะไรขึ้นมาบางอย่างได้ เป็นใบหน้าเหมือนตอนที่กำลังแกล้งคนอื่น
มิซากิ: “มาซายะคิดเรื่องลามกอยู่สินะ!”
มาซายะ: “ปะ… เปล่า!”
กะแล้ว ไม่มีผิด พอผมตอบกลับแบบนั้น มิซากิก็หัวเราะหึๆ
มิซากิ: “ม่าย〜จริง! ต้องคิดเรื่องลามกอย่างแน่นอน!”
มิซากิ: “มาซายะจินตนาการถึงตอนที่ฉันเปลือยหลังถอดชุดฟลายอิ้งสูทเสร็จแล้วใช่มั้ยล่ะ?”
มิซากิป่าวประกาศด้วยความภาคภูมิที่เป็นผู้ชนะ ในเมื่อมิซากิพูดแบบนี้ ผมจำต้องรีบยอมจำนนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
มาซายะ: “……ก็คิดอยู่นิดหน่อยครับ”
มิซากิ: “ยอมรับตรงๆ เยี่ยมยอด!”
มิซากิ: “ถ้างั้น โทษฐานที่คิดเรื่องลามก〜……มาซายะต้องไปวิ่งรอบน้ำพุ 100 รอบ!”
มาซายะ: “พอเถอะ! ร้อนจะตาย เดี๋ยวก็เป็นลมแดดแล้วล้มพับหรอก”
มิซากิ: “เอ๋~!? ทีมาซายะยังให้ฉันวิ่งบนหาดทรายนรกเลย!”
มาซายะ: “ก็นั่นมันเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกซ้อม ผมอุตส่าห์คิดวิธีฝึกซ้อมแบบพิเศษให้เชียวนะ ไม่เหมือนกับไอเดียที่มิซากิคิดออกมาเมื่อกี้หรอก”
มิซากิ: “เชอะ……อ๊ะ ถ้างั้น ทำตัวเลียนแบบชีโต้คุง (ตัวละครมาสคอตของเกาะในเกม Aokana) 5 คอมโบ เอาล่ะ ปฏิบัติได้!”
มาซายะ: “อย่าขออะไรที่มันเกินเลยแบบนั้นสิ อย่างน้อยก็ขออะไรที่มันเหมือนคนปกติเขาเถอะ!”
จะว่าไป ที่บอกว่าเลียนแบบชีโต้คุงเนี่ย มันทำยังไงกัน!? มิซากิยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย คงเป็นเพราะพึงพอใจที่เห็นผมลนลานอยู่ระยะหนึ่ง
มิซากิ: “โธ่ มาซายะนี่ละก็… ช่วยไม่ได้น้า~ ถ้างั้นก็…… อ๊ะ!”
จู่ๆ มิซากิก็ชี้นิ้วไปทางด้านในสวนสาธารณะ
มิซากิ: “ดูสิ มาซายะ ตรงนั้นมีร้านขายไอศครีมด้วย!”
มาซายะ: “จริงด้วย อากาศร้อนขนาดนี้ ขายได้ชัวร์”
ใกล้ๆ บริเวณน้ำพุมีป้ายที่ชี้ขึ้นไปยังร้านของคุณลุงขายไอศครีมอยู่ เมื่ออากาศร้อนก็ต้องมีร้านขายไอศครีม สมกับที่เป็นฤดูร้อน
มิซากิ: “มาซายะ เลี้ยงไอศครีมฉันหน่อยสิ! ถือว่าทดแทนเกมลงทัณฑ์ก็ละกัน!”
มาซายะ: “เอ๊ะ ก็ได้…… ถ้าเป็นไอศครีมก็ไม่มีปัญหา”
มิซากิ “เย้ – ! ไอศครีมล่ะ ไอศครีม♪”
มิซากิวิ่งแจ้นไปที่ร้านไอศครีมพลางร้องเพลงอย่างมีความสุข ผมรีบวิ่งตามเธอไป
ในรถเข็นมีไอศครีมเรียงรายอยู่หลายแท่ง รสชาติได้แก่……วานิลลา ช็อคโกแล็ต และโซดา รวมทั้งหมด 3 ชนิด
มาซายะ: “ผมเอารสวานิลลา มิซากิจะเอารสอะไร”
มิซากิ: “รสโซดา!”
มาซายะ: “เข้าใจแล้ว คุณลุง เอารสวานิลลาและรสโซดาอย่างละแท่งครับ”
หลังจากจ่ายเงินก็ได้รับไอศครีม 2 แท่ง พวกเรามุ่งหน้าไปยังม้านั่งที่อยู่ใกล้ๆ
มิซากิ: “ทานแล้วนะคะ~! ……อืม~ อื้ม! หวาน เย็น และอร่อย!!”
มิซากิ: “นี่แหละ ไอศครีมกับฤดูร้อนเป็นของคู่กัน วิเศษไปเลย~”
มิซากิกัดไอศครีมหลังจากที่เลียผิวนอกของไอศครีม อาจเป็นเพราะมิซากิรีบกินไอศครีมที่เย็นจัด ทำให้เย็นจี๊ดขึ้นหัว เธอหลับตาและร้อง “งื้ม~!” ด้วยท่าทางมีความสุข
เมื่อมองเช่นนี้ มิซากิช่างน่ารักเหลือเกิน
ถึงจะเรียกตัวเองว่าสาวน้อยแสนสวยก็เถอะ แต่ตอนนี้ แค่รับประทานไอศครีมก็ทำให้ผมประทับใจจนไม่อยากลืมเลือน
มิซากิ: “……มาซายะ?”
มาซายะ: “เอ๊ะ… มะ… มีอะไร?”
มิซากิ: “ไม่กินไอศครีม แถมยังเอาแต่จ้องมองฉัน…… อ๋อ! หรือว่ามาซายะจะ……”
มาซายะ: “!!”
หรือว่าเธอจะรู้ตัวว่าผมกำลังตกตะลึงอยู่ ไม่สิ ต่อให้เธอรู้ตัวก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ ผมรู้สึกอายนิดหน่อยแฮะ
มิซากิ: “อยากกินไอศครีมรสโซดาใช่ไหมล่ะ ได้สิ ให้ชิมหนึ่งคำ!”
มาซายะ: “……อ๊ะ… อา……”
ดูเหมือนว่าเธอยังไม่รู้ ……ถึงจะโล่งใจ แต่ก็รู้สึกหวิวๆ ชอบกล
มิซากิ: “เอ้านี่ รสโซดา! และก็ขอชิมรสวานิลลาของมาซายะหน่อยสิ”
มาซายะ: “ได้เลย”
มิซากิ: “งั่ม……อื้ม~! รสวานิลลาทั้งหวานทั้งอร่อยเหมือนกัน! ใช่มั้ยๆ มาซายะ คิดว่าไงบ้าง?”
มาซายะ: “คิดว่ายังไงเหรอ… ผมยังไม่ได้กินของตัวเองเลย”
มิซากิ: “จริงด้วย งั้นฉันให้คืน ขอบใจนะ!”
มาซายะ: “ด้วยความยินดี”
ผมส่งไอศครีมรสโซดาคืนให้มิซากิ พอผมกินไอศครีมที่มิซากิได้กินไปแล้วก่อนหน้านี้ มิซากิที่นั่งอยู่บนม้านั่งก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับมองมาที่ผม
มิซากิ: “จะว่าไป มาซายะซัง”
มาซายะ: “อะไรเหรอ”
มิซากิพูดด้วยน้ำเสียงที่เตรียมจะแกล้งผมอย่างเต็มที่ ผมเกิดระแวงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
มิซากิเลียไอศครีมอีกครั้ง พร้อมพูดด้วยความสนุกสนาน
มิซากิ: “จูบทางอ้อมไงล่ะ”
มาซายะ: “จริงด้วย”
ผมนิ่งเฉยอย่างเต็มที่ มิซากิทำหน้าช็อคอย่างชัดเจนและเปลี่ยนสีหน้าไปๆ มาๆ อย่างรวดเร็ว น่าสนใจจริงๆ ตอนนี้เป็นใบหน้าที่ไม่พอใจ
มิซากิ: “น่าเบื่อชะมัด! นึกว่ามาซายะจะเขินม้วนติ้วเสียอีก!”
มาซายะ: “จนป่านนี้แล้ว แค่จูบทางอ้อมเนี่ย ผมไม่เขินหรอก”
มิซากิ: “!?”
มาซายะ: “หืม? เป็นอะไรไป มิซากิ”
มิซากิ: “จะ… จนป่าน…… นี้แล้ว…… แค่…… จูบทางอ้อม…… เนี่ย……”
มาซายะ: “แล้วไง?”
มิซากิ: “มาซายะคิดว่า ‘แค่’ หรือไม่ก็ ‘จนป่านนี้แล้ว’ เนี่ย”
มิซากิ: “ตะ… ตกใจ…… ฉันตกใจนะ มาซายะ”
มิซากิหน้าแดงก่ำขึ้นมา ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้หรอก แต่การที่มิซากิทำท่าทางแบบนี้นับว่าหาได้ยาก
พอคิดเช่นนี้ ผมก็อยากแกล้งต่ออีกสักหน่อย
มิซากิ: “อ๊ะ!?”
ฟึ่บ! ผมกุมมือของมิซากิไว้พร้อมทั้งกินไอศครีมรสโซดาหนึ่งคำ
มิซากิ: “วะ… เหวอ!? เอาอีกแล้ว! มาซายะจูบทางอ้อมอีกแล้ว!!”
มาซายะ: “บอกแล้วไงว่าจนป่านนี้แล้ว”
มิซากิ: “มาซายะเร่งฝีเท้าก้าวข้ามผ่านบันไดของความเป็นผู้ใหญ่…… ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าถูกปล่อยทิ้งไว้……
มาซายะ: “ผมไม่ปล่อยเธอทิ้ไว้หรอก”
มาซายะ: “เพราะอยากก้าวขึ้นบันไดไปด้วยกันกับเธอไงล่ะ”
มิซากิ: “งือ…… มาซายะพูดอะไรเท่ๆ เป็นด้วย……”
มิซากิส่ายหน้าไปมาเพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าที่แดงก่ำ หลังจากนั้นก็เริ่มกินไอศครีมที่เหลืออยู่ ผมคิดว่าคงไม่แกล้งเธอมากไปกว่านี้แล้ว
ผมนั่งข้างมิซากิ และกินไอศครีมที่เริ่มละลายรวดเดียวจบ
มิซากิ: “อร่อยจังเลยน้า~”
พอกินไอศครีมเสร็จ มิซากิก็กลับมาเป็นเหมือนดั่งปกติเช่นเคย ถึงจะชอบมิซากิตอนที่เขินอยู่ก็เถอะ แต่พอเห็นมิซากิกลับมาเป็นเหมือนปกติก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา
มาซายะ: “พอใจไหม”
มิซากิ: “อื้ม!”
มิซากิ: “อ๊ะ แต่ว่า ถ้าพรุ่งนี้อากาศร้อนก็มากินไอศครีมด้วยกันอีกนะ!”
มาซายะ: “ได้ครับๆ”
มิซากิ: “ถ้ามีโอกาส พรุ่งนี้ต้องเลือกคนละรสชาติกัน เพราะจะได้จูบทางอ้อมกันอีกครั้งไงล่ะ มาซายะ♪”
มาซายะ: “มีความจำเป็นที่จะต้องพูดทวนซ้ำอีกครั้งด้วยเหรอ?”
มิซากิ: “จำเป็นสิ!”
มิซากิยืนขึ้น เธอขว้างไม้ไอศครีมที่ไม่ได้รับรางวัลพิเศษอะไรทั้งนั้นทิ้งลงถังขยะ
มิซากิ: “เพราะว่า การแลกกันชิมไอศครีมนั้นเป็นเหมือนข้ออ้างที่จะได้จูบทางอ้อมเลยล่ะ~”
พอพูดเช่นนั้น เธอก็ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
มาซายะ: “……!”
มิซากิ: “อ๊ะ ในที่สุดก็เขินสักที! สำเร็จแล้ว ฉันชนะ!”
มาซายะ: “รอจังหวะนี้มาตลอดเลยสินะ……”
มิซากิ: “ถ้ามาซายะเขิน เท่ากับว่าฉันชนะ เย้! เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ฉันขอฝากเรื่องไอศครีมด้วยนะ!”
มาซายะ: “ให้มันได้แบบนี้สิ……”
ผมไม่มีทางชนะมิซากิได้เลย– ผมคิดเช่นนั้นพร้อมกับโยนไม้ไอศครีมลงถังขยะ