[ฝนยามเย็น] / อาริซากะ มาชิโระ
มาชิโระ: “ฝนจะตกจนถึงวันพรุ่งนี้หรือเปล่านะ ฝึกซ้อมไม่ได้กันพอดี อยากให้หยุดตกเร็วๆ จังเลยน้า……”
ฉันคิดว่าน่าจะหยุดตกตอนที่ทำกิจกรรมชมรมเสร็จแท้ๆ ฝนตกกระทบร่มไวนิลดังเปาะแปะ พอฝนตก ฉันก็เปลี่ยนไปฝึกซ้อมกิจกรรมชมรมที่โรงยิม แน่นอนว่าไม่สามารถฝึกซ้อมบินได้ ฉันกังวลใจว่าจะลืมวิธีการบินในกีฬา FC หรือเปล่า อยากให้แดดออกเร็วๆ จัง
มาชิโระ: “ฉันตั้งใจทำเชียวนะ อากาศแจ่มใสสักทีเถอะ”
ปลายนิ้วของฉันจิ้มไปที่ตุ๊กตาไล่ฝนที่ห้อยติดอยู่กับร่ม ไม่ใช่ตุ๊กตาไล่ฝนธรรมดา เพราะว่าเจ้านี่คือ “ตุ๊กตาไล่ฝนเทพมารจัง” รุ่นพิเศษที่มีหู ปีก และหางติดอยู่ด้วยไงล่ะ! เทพมารจัง (ตัวละครมาสคอตที่มาชิโระโปรดปราน) กวัดไกวส่ายไปส่ายมาที่ปลายร่มไม่แพ้ฝน ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อวิงวอนให้แดดออกเร็วๆ แต่ว่า… อืม… มันจะได้ผลหรือเปล่านะ?
มาชิโระ: “……เดี๋ยวก่อน นั่นมัน?”
ฉันละสายตาจากเทพมารจังและมองไปยังท้องฟ้า รู้สึกตัวอีกที ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยหมู่เมฆสีเทาเมื่อสักครู่นี้กลับสว่างจ้าขึ้นมาแล้ว ช่วงพลบคล่ำค่อยๆ เข้ามาใกล้ฉันขึ้นเรื่อยๆ ฝนตกอยู่แท้ๆ นึกว่าจะกินเวลานานกว่านี้เสียอีก……
มาชิโระ: “เป็นแค่ฝนที่โปรยลงมาชั่วขณะสินะ?”
สีส้มเริ่มแผ่ขยายไปรอบๆ ถ้าเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้อากาศแจ่มใส เป็นโอกาสอันดีเหมาะแก่การฝึกซ้อม FC เลยนี่นา!?
มาชิโระ: “ต้องเป็นเพราะเทพมารจังแน่เลย”
เทพมารจังที่เปียกฝนเล็กน้อยทำหน้าเหมือนกับจะบอกว่า “ข้าทำหน้าที่จบแล้วนะเฟ้ย” ละมั้ง?
มาชิโระ: “เทพมารจังอุตส่าห์ทำให้อากาศแจ่มใสทั้งที ฉันเองก็ต้องพยายามบ้างแล้วล่ะ!”
ฉันเห็นท้องฟ้าอีกฟากปลอดโปร่ง หลอมละลายไปกับพระอาทิตย์สีส้ม การไล่เฉดสีระหว่างช่วงพลบค่ำกับยามราตรีนั้นช่างงดงามเหลือเกิน ทำให้ฉันเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก
มาชิโระ: “ฉันไม่มีทางแพ้!”
ฉันกำร่มแน่น ก้าวเดินไปข้างหน้า พยายามคิดว่าจะฝึกซ้อมอะไรดีในตอนนี้